اختلال استرس بعد از سانحه

اختلال استرس پس از حادثه

 

اختلال استرس پس از حادثه چیست؟

گاهی افراد بعد از قرار گرفتن در معرض یک حادثه خطرناک، ترسناک و تهدیدکننده زندگی، حالاتی از غم، ترس، خشم و درماندگی را تجربه می‌کنند که تا مدت‌های طولانی باعث ناتوانی آن‌ها در کار کردن و داشتن یک زندگی عادی می‌شود یا به عبارتی به اختلال استرس پس از حادثه مبتلا می‌شوند.در حالت طبیعی، افراد وقتی در معرض حوادث خطرناک قرار می‌گیرند دچار اضطراب و ترس می‌شوند. معمولاً بعد از مدتی این علائم که به‌عنوان هشداری برای خطر است کم می‌شود؛ اما بعضی از افراد ممکن است تا سال‌ها بعد نیز همچنان علائم اضطراب و ترس را تجربه کنند. 

چه کسانی به این اختلال مبتلا می‌شوند؟

هر فردی ممکن است به این اختلال مبتلا شود. ۷ نفر از هر ۱۰۰ نفر در طول زندگی این اختلال را تجربه می‌کنند. قرار گرفتن در موقعیت‌هایی که ما را در خطر جدی صدمه یا مرگ قرار می‌دهد مانند تصادف‌های جدی، جنگ، مورد خشونت فیزیکی یا تجاوز جنسی واقع‌شدن، حوادثی مثل سیل، زلزله یا حملات تروریستی یا گروگان‌گیری ممکن است زمینه ابتلا را فراهم ‌کند.

علائم و نشانه‌ها:

این افراد معمولاً به‌صورت مکرر حادثه را به یاد می‌آورند. علائم ترس، وحشت و تپش قلب را تجربه می‌کنند. کابوس می‌بینند. سعی می‌کنند از مکان‌ها و افرادی که آن‌ها را به یاد حادثه می‌اندازند دوری کنند. به‌سرعت به دنبال اتفاق‌های مختلف دچار اضطراب می‌شوند. کم‌خوابی پیدا می‌کنند. ممکن است جزییات حادثه را به یاد نیاورند. افکار ناامیدکننده، لذت نبردن از زندگی می‌تواند این نشانه ها را همراهی کند. معمولاً نشانه‌ها برای ماه‌ها ادامه می‌یابد.

درمان:

درمان در افراد مختلف متفاوت خواهد بود و ممکن است در بعضی موارد زمان‌بر باشد. درمان با کاهش علائم بیماری به شما کمک خواهد کرد که به زندگی عادی بازگردید.

– گرفتن مشاوره از پزشک و روانپزشک: ممکن است پزشک درمان دارویی را برای کنترل علائم به شما پیشنهاد دهد.

– انواع مختلف روان‌درمانی مثل گروه‌درمانی و درمان شناختی- رفتاری می‌توانند کمک‌کننده باشند.

چگونه می‌توان به فرد مبتلا کمک کرد؟

  • به فرد کمک کنید تا از پزشک، روانپزشک یا روانشناس کمک بگیرد.
  • شنونده خوبی باشید. به حرف‌هایش گوش کنید، بگذارید در مورد احساسات خود صحبت کند.
  • او را در فعالیت‌هایی که تمرکز وی را از حادثه دورنگه می‌دارد، مثل قدم زدن، ورزش کردن و صحبت در مورد مسائل روزمره همراهی کنید.
  • درصورتی‌که فرد از آرزوی مرگ صحبت می‌کند، حتماً جدی بگیرید، او را تنها نگذارید، و با پزشک او یا مراکز اورژانس تماس بگیرید. 

چگونه می‌توان به خود کمک کرد؟

  • قدم اول ممکن است سخت به نظر برسد، به خود یادآوری کنید که ممکن است درمان زمان‌بر باشد اما به شما کمک خواهد کرد تا حس بهتری پیدا کنید.
  • با پزشک خود تماس بگیرد و در مورد روش‌های مختلف درمان راهنمایی بگیرید.
  • فعالیت‌های فیزیکی را شروع کنید. پیاده‌روی می‌تواند شروع خوبی برای کاهش استرس باشد.
  • با دوستان و افرادی که به آن‌ها اعتماد دارید وقت بگذرانید و در مورد احساسات خود صحبت کنید.
  • زمانی را به فعالیت‌های روزمره اختصاص دهید. تغذیه سالم و استراحت کافی می‌تواند از شدت گرفتن علائم جلوگیری کند.
  • احساسات خود را مخفی نکنید. در مورد احساسات خود با نزدیکان صحبت کنید.
  • از مصرف الکل و مواد خودداری کنید.
  • خود را به‌صورت افراطی درگیر کار نکنید. شما برای برگشت کامل به زندگی معمول به زمانی برای پرداختن به احساسات خود نیاز دارید.
  • صبور باشید، معمولاً بهبود علائم تدریجی خواهد بود.

در مواجهه با فردی که به‌تازگی در معرض بحران و حوادث تهدیدکننده زندگی قرارگرفته چه کمکی می‌توان کرد؟

  • سعی کنید فضای امنی برای او فراهم کنید.
  • آرامش خود را حفظ کنید، دوستانه صحبت کنید.
  • شنونده خوبی باشید. با توجه و دقت گوش کنید، بگذارید در مورد احساسات خود صحبت کند، اجازه دهید در حدی که مایل است حادثه را تعریف کند
  • برای درمان از پزشک، روان‌پزشک و روانشناس کمک بگیرید.
  • برای حمایت فرد از خانواده و دوستانش کمک بگیرید.

کارهایی که نباید انجام دهید:

  • کنجکاوی نکنید و در مورد جزییات واقعه سؤال نکنید.
  • فرد را مجبور نکنید که ماجرا را تعریف کند و او را  برای صحبت کردن تحت فشار نگذارید.
  • از این جملات استفاده نکنید: “همه‌چیز درست خواهد شد.”، “حداقل خودت نجات پیدا کردی.”
  • قول‌هایی که از انجام آن‌ها مطمئن نیستید، ندهید.
  • در مورد درست و نادرست بودن واکنش‌ها و رفتارهایش قضاوت نکنید. به وی نگویید که نباید چه حسی داشته باشد یا معمولاً افراد در این شرایط چه حسی دارند.

 

نمایش بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا